Ik durf het bijna niet op te schrijven, maar vooruit..daar gaat ie dan!
Ruim anderhalve week voor de Briarddag werd Barca op
dinsdag niet zo lekker. Hij liep de hele dag te smakken en
had ook wat last van diarree. Ik maakte mij best wel zorgen
en vrijdag werd het te erg. Die vrijdagmorgen werd Barca
echt ziek. Ik zag op zijn buik bultjes en de diarree werd te erg.
Obstipatiediarree, (ooit eens geleerd tijdens mijn pleeg zijn
periode) dacht ik toen. Ik ben langzaamaan die bultjes gaan
betasten en gelukkig, het zakte wat. Barca en ik zijn toen
gaan wandelen. Mijn achterliggende gedachte was: als hij
loopt dan raakt hij dat wel kwijt en misschien ook die nare
diarree. Daar heeft hij al zo snel last van!
Onderweg zijn we op een bankje gaan
zitten. Barca piepte wat en ik maar masseren. Het hielp iets, volgens mijn inschatting.
Zo rond 17.00 vonden we Barca in de huiskamer met allemaal schuim in zijn bekje.
Hij stond zo raar! Voorpoten wagenwijd uit elkaar en smakte en hapte naar lucht.
"Dit gaat niet goed, dit gaat hartstikke verkeerd" zeiden we tegen elkaar. Met een
noodgang liep ik even naar de buren. Ik kreeg het flesje: Rescue van Bach, mee. Barca
heb ik een keer in zijn mond gesprayd en hup naar de DA. Wederhelft had al gebeld
en we konden meteen komen. Het klonk te ernstig om te wachten. Onderweg dwong ik
echtgenoot om harder te rijden dan de toegestane snelheid. Wat kan mij die bon brommen...rijden!
Je mag in dat dorp maar 30km en dat was nu onverantwoordelijk!
In de wachtkamer werd
Barca gelukkig iets rustiger. De DA kwam snel en we mochten als zijnde spoedgeval,
met hem mee. Gelukkig! Ik liet een diepe zucht, er was nu tenminste hulp! Om te ontdekken
waar al dat schuim vandaan kwam ging de DA met zijn hand in Barca, zijn bekje. Ondertussen
vroeg hij "smakt Barca veelvuldig"? Ik antwoordde naar waarheid "Ja, hij haalt bijna
geen adem en die bultjes en diarree, ik snap het echt niet dokter". Tot mij verbazing
vroeg de arts "Wilt u de eer hebben om de eerste, tweede of misschien wel zijn laatste,
te hebben"? Eer, eer, welke eer? De DA haalde zijn hand uit Barca's bekje en opende
zijn hand. Daar zag ik het liggen. Een pracht van een kies. Het bleek één van zijn
kiezen te zijn, die week was hij aan het wisselen geslagen en had alles ingeslikt.
Daar kwam het schuim en zijn diarree vandaan. Ik voelde me, lichtjes gezegd, een
beetje dommig. Dus gooide ik het over een andere boeg. Moet natuurlijk wel terrein
winnen en ik ben niet voor niks naar de DA gegaan. Dus zei ik (en had ik dat nu maar
gelaten!) "Doker, en die bultjes dan? Ik heb hem de hele dag moeten masseren, hij
piepte zo naar". Om daarop meteen door te geven dat die domme bultjes inmiddels waren
vertrokken. Dat vond de DA inderdaad vreemd. Gelukkig ging hij Barca even nakijken.
Barca moest op de onderzoektafel en zijn buik werd grondig nagekeken. Daar was ik
heel erg blij mee.
Ineens barstte de DA in lachen uit. Een bulderende lach, waardoor
zelfs de assistente even kwam kijken. Mijn wenkbrauwen hadden inmiddels mijn haargrens
bereikt, ik snapte er niks van. De DA vroeg of ik het verschil wist van een puppie?
Kom zeg, natuurlijk wel! Dus zei ik "pup is pup en hond is hond". Die man kwam werkelijk
niet meer bij en de assistente inmiddels ook niet. "Nee" zei de DA. "Dat bedoel ik
niet, puppie's en honden heb je maar in twee soorten. Er zijn teefjes en reutjes".
Ergens ging mij iets dagen maar nog niet helemaal. Inmiddels had mijn echtgenoot
zich ook aan het lachsalvo gevoegd. Die drie bleven lachen. Waarop de DA zei "Meissie,
je hebt er de hele dag, al masserend, voor gezorgd dat Barca zijn balletjes keurig
heeft ingedaald".
Nou, toen kreeg ik een vreemd brandweerrood kleurtje in mijn gezicht.
Ik opperde nog dat ik in de overgang was, maar het mocht niet meer baten. Wederhelft
tilde Barca op en zette hem op de grond. Alledrie bleven ze lachen en ik.....ik had
toch het belangrijkste in mijn zak. Het kiesje van Barca!
P.s. Mocht het helpen tijdens
het lachen, het pleit wel voor mij dat ik altijd teefjes heb gehad en nog nooit een
reutje.
Veel liefs, Wilma.
Welke soorten honden bestaan er?
