Een jaar of 15 geleden woonde ik in Lelystad en werd werkeloos.
Gelukkig vroegen ze bij het dierenhotel van Martin Gaus een vervangster voor de dame achter de balie die
nu met zwangerschapsverlof ging.
Leuk, een beetje de ins en outs bij de honden training (toen nog met slipketting)
meemaken en mee trainen, en ik kreeg de kans om de instructeurs cursus te volgen op de dagen
dat ik niet werkte. Plotseling een paniek telefoontje: morgen worden er filmopnamen gemaakt voor
het programma Taxi met Maarten Spanjer en de hond die zou meedoen is mank, hebben jullie even een lichtgekleurde hond die kan apporteren, moet morgen in het Amsterdamse Bos zijn, ze moesten het direct weten.
Toen had ik een hele leuke grote Mechelse herder (afgekeurd voor de politiehondentraining) en ik was morgen vrij, dus, graag, lijkt me leuk.
Op naar het Amsterdamse Bos, geen lekker weer het motregende al de hele ochtend.
We moesten daar om 11.00 uur zijn en toen we aankwamen waren ze al aan het proefdraaien.
Leuke filmcrew, en het was de bedoeling dat Maarten Spanjer die de taxi chauffeur speelde met zijn hond in het bos ging wandelen, stokken ging gooien en per ongeluk een stok in de bosjes gooide. De bedoeling was dat de hond die stok ging halen maar er met een volledig opgetuigde kerstboom weer uit zou komen.
De hond viel bij iedereen in de smaak en kreeg ook iedereen zo ver dat ze allemaal even lekker met hem aan het spelen waren, echt iedereen werd door de hond zo bewerkt dat iedereen steeds maar stokken ging gooien. Ik zei het al, het motregende al de hele dag.
De hond zag er niet meer uit, hij was geel maar werd een beetje grijs met zwart.
Maarten Spanjer was ondanks het niet zo fijne weer in opperbeste stemming en werd echt heel jolig. Na de scène een aantal keer gefilmd te hebben werd het hem wat te veel.
De vierde of de vijfde keer ging het mis, De hond komt weer met heel veel enthousiasme met kerstboom en al uit de bosjes en…………………Maarten Spanjer gooit de deur van de taxi open en laat de verschrikkelijke smerige hond met inmiddels verschrikkelijke smerige kerstboom zo in de prachtig schone donkerblauwe taxi met lichtgrijze bekleding springen !!!
Je kan wel raden hoe de rechtmatige eigenaar van de taxi eruit zag, Groen en geel van ergernis en ellende. Maar het is een prachtige promo geworden voor de kerstspecial van Taxi.
Eind 2006, kreeg ik van Eddij Soederhuizen onze secretaris een e-
Ik reageerde en moest naar Amsterdam Sloterdijk, een kleine filmstudio.
Helaas kreeg ik van te voren niet te horen wat mijn honden moesten doen, dus afwachten maar. Ik had toen 3 wolfsgrauwe duitse herders maar ik vond Dyna, de jongste hond te jong om mee te doen, dus moesten Rico mijn grote reu van toen bijna 9,5 jaar in Indy van toen 5,5 jaar mee doen. In de studio gekomen bleek het heel makkelijk, ze moesten voor de actrice zitten die zou spelen of ze heel bang voor honden is, en daarna moesten ze achter haar aanrennen. Achter haar aanrennen???? Normaal springen ze dan om je heen, lopen voor je voeten en doen gek, maar er achteraan rennen? Dat kennen ze niet. Ze hadden de studiovloer en wanden heel mooi wit geschilderd, zou voor het licht en de schaduw zijn. Dus ik moest mijn schoenen uit om op de vloer te mogen lopen, maar de honden hadden natuurlijk niet van die super schone voetjes. Naarmate de opnames vorderden had de witte vloer dan ook heel veel grijze honden voetstapjes. Wonder boven wonder kregen de honden snel door wat de bedoeling was en de opnames zijn geslaagd. Ik heb ook een CD van het programma gekregen. Heel leuk om je eigen honden zo terug te zien.
Begin 2008, ik hoorde van iemand dat er een dieren casting bureau is. Daar kan je je dier inschrijven en filmmakers kunnen in dat bestand kijken of er een dier tussen zit wat ze willen gebruiken. 3 juni 2008 mocht ik met Indy komen opdraven in Almere. Er wordt een documentaire gemaakt en daar hebben ze een speurende hond voor nodig.
Ik had nog telefonisch besproken: Als ze moet speuren laat dan niemand al over dat deel van het gras lopen, we willen dat ze goed speurt en dat is het makkelijkste als ik alleen daar gelopen heb. Ook wilde ze dat de hond een dood konijn zou opgraven. Daar heb ik even een stokje voor gestoken, ik laat mijn hond niet met een echt dood dier sollen.
Overeengekomen werd dat er een konijnen velletje begraven zou worden wat ze moest opgraven.
In Almere gekomen werd er al gefilmd. Er wordt mij uitgelegd wat we gaan doen en waar Indy dan moet speuren, en natuurlijk, ja hoor, ze lopen met 4 man over dat deel, lopen een stuk of 6 keer heen en weer. (opname moet steeds over) En dan zou mijn hond moeten zoeken waar de hoofdpersoon heeft gelopen. Dat kan dus niet. Maar met wat kunstgrepen, (voor de kenner: een sleepspoortje met worst) toch wel gelukt om haar de goede route te laten zoeken. Toen kwam het uitgraven, dat ging zo verschrikkelijk goed dat de camera met aarde werd bekogeld, het konijnenvelletje in 6 stukken werd gescheurd en de hond van geen ophouden wist. De filmcrew was laaiend enthousiast over de opnamen, dat ging perfect.
Nu was er wel een probleem, het geluid werd ook opgenomen, om te horen wat een hond doet als hij speurt. Nou weet ik niet of je wel eens zo’n microfoon hebt gezien? Maar dat is een heel groot ding met een soort KONIJNEN velletje erom heen. Ik had dus gewaarschuwd; mijn hond gaat dat grote konijn ontdekken en zal dat willen pakken. En natuurlijk, toen ik aangaf dat de oefening ten einde was keek ze ineens de geluidsman aan en nam een verschrikkelijke snoekduik op het microfoon konijn. Gelukkig was die jongen gewaarschuwd en trok op tijd die stok omhoog, maar ze heeft nog een aantal keren geprobeerd om dat grote konijn ook te pakken te krijgen. Uiteindelijk wilden ze ook filmen hoe de training gaat.
De camera werd toen heel dichtbij gehouden maar mijn kanjer bleef onverstoord door
speuren. Ze hebben zeker een minuut of 5 echt heel close-
Januari 2009; Er wordt een serie gemaakt door de NPS en ze hebben een hond nodig die op commado kan blaffen, die heb ik dus.
We moesten om 11.30 in Broek In Waterland zijn, niemand natuurlijk, ik had het kunnen weten, bij filmopnames loopt altijd alles uit, eindelijk om 12.15 kwam er volk. Eerst werden er nog wat opnames gemaakt waar de hond niet nodig was, dus nog even langer wachten. Maar gelukkig was er om 13.00 uur lunch. Geen lunch zoals wij het woord lunch bedenken, een broodje met ham of kaas en een kopje thee, nee..............
Uitgebreid warm eten, rijst, groente, vis, vlees, loempiatje, sla, toetje. Geheel compleet dineren dus.
Eindelijk waren we om 13.40 aan de beurt, Indy moest vastgebonden aan een roestige
ketting een boerderij-
Nu even zonder het commando luid, want tenslotte mogen ze tijdens de opnames niets van mij horen.
Gaat ook super. Dan de repetitie met camera en acteurs, dat gaat minder, ze staat heel vrolijk de vreemde mensen op te wachten en vergeet dat ze van mij ook nog een commando krijgt. Eindelijk denkt ze, oh ja baasje is er ook nog en die zwaait wat met mijn speelgoed, dat betekent blaffen. Matig dus. Nog een keer oefenen zonder woordjes, gaat weer perfect. Weer repetitie met camera en acteurs, gaat best redelijk ik moet wel even wat zeggen maar dan blaft ze geweldig. Dan voor het eggie, niets dus, inmiddels zijn die mensen voor haar zo interessant, ze komen en gaan zonder dat ze haar aandacht geven, dus probeert ze nog vriendelijker te kwispelen en nog beter de zwaaiende baas te negeren. Dan maar even het blaffen apart opnemen, dat gaat weer super.
En dus waren we om 13.50 klaar. Voor 10 minuten zijn we dus al die uren daar geweest, maar heel leuk, ik wil nog wel een keer, ik hoop dat er weer eens een aanvraag komt., dan zeg ik zeker weer ja.
Karen
Mijn hond de filmster